Wczoraj ruszyłem z aparatem na rajd po pasiece i okolicy i porobiłem fotki wszystkiemu co ciekawe. Pasieka w całej krasie. Prawdopodobnie pierwszy raz uwieczniona w całości bez uli przysłoniętych śliwkowymi gałęziami i być może ostatni raz, bo nie wiem czy po poszerzeniu jej o 15 nowych rodzin będę w stanie zrobić jej zdjęcie bez odwiedzin u sąsiada .

Prace trwają. Ponad 300 desek czeka sobie na złożenie z nich korpusów. Aż miło się patrzy!

Nowe, świeżo posadzone przez mojego dziadka z moją małą pomocą maliny. Miodu malinowego z tego nie będzie, ale przynajmniej pszczółki będą miały radochę.

Lekko oszroniona facelia z gorczycą dobrze sobie dają radę. Na jednym polu widziałem nędzne niedobitki  gorczycy, które zaczynają kwitnąć.

Ważna rzecz! Macie budki? Opróżnijcie je! Ja zrobiłem już to wcześniej, ale dopóki nie nadejdzie wiosna można je czyścić. W końcu ptaszki są pożyteczne. Pszczelarze, którzy obwiniają ptaki o zjadanie matek wydają mi się śmieszni. Na pewno nie ma usprawiedliwienia dla jakiegokolwiek tępienia ptaków.

Pozdrawiam wszystkich czekając na koniec zimy!

     Ule jednościenne robię już od dwóch lat i nie jest to ogrom czasu, ale cóż zrobić. Mam tyle lat ile mam, doświadczenie będę zdobywał jeszcze długi czas. Mimo tak krótkiego pszczelarzenia co roku robię postęp, staram się ułatwić sobie pracę przy budowie uli i przy pracy z nimi. Patrząc na pierwsze korpusy widzę, że idę w dobrym kierunku . Stolarzem nie jestem i nigdy nie będę, ale mam dziadka stolarza. Gdybym zawsze go słuchał pewnie nie mówiłbym tutaj o błędach. Choć z drugiej strony dziadek produkował meble i pracował na o wiele lepszych od moich maszynach, więc muszę znaleźć złoty środek między tym co mówi dziadek , a tym co mogę zrobić z moimi narzędziami.

Poniżej korpus wersja 1.0. Zasadniczo nie widzę w nim nic ciekawego co można by uznać za zaletę. Deski zostały wycięte z niedosuszonego drewna jesienią pierwszego roku mojego pszczelarstwa, miały służyć za poduszki powietrzne, więc pośpiech i niedoświadczenie zrobiły swoje. Po dwóch latach deski się pokrzywiły, szpary z racji niedokładnego wycięcia były od początku (wiadomo, że pszczoły zakitowały je sobie, ale i tak nie wyglądało to dobrze), uchwyty wycięte w poprzek włókien drewna, które pękają i nieodpowiednie wkręty.

Korpus wersja 2.0. Tutaj mogę pochwalić się kilkoma naprawionymi błędami. Przede wszystkim deski były suche i dzięki temu nie prężyły się i zachowywały wymiary. Uchwyty także wykonałem poprawnie z odpowiednimi wkrętami. Jednakże moja piła nadal nie miała prowadnicy i musiałem używać kątownika i ciąć deski z ręki, wręgi wykonywałem tą samą piłą i nie zawsze były one równe, ale to tylko kosmetyka bo nie miało to wpływu na prace z tymi korpusami. Te korpusy były ostatnimi korpusami wielkopolskimi, które wykonałem. Od sezonu robię tylko wielkopolskie 18.

Duży korpus.

Wręgi wycinane piłą.

Korpusy wersja 3.0. Mogę powiedzieć, że jestem z nich dumny. Mimo, że nadal ciąłem deski z ręki to już szło mi to trochę lepiej. Deski oczywiście suche, wkręty trochę mocniejsze, korpusy lepiej wyszlifowane i udany zakup frezarki. Dzięki temu wręgi wychodzą ładniejsze i mogę wyfrezować ładne wygodne uchwyty. Wygląda to wszystko tak:

Do frezowania uchwytów zrobiłem sobie taki szablon z resztek desek. Jest bardzo łatwy w użyciu wsuwam tylko deskę, frezuję i gotowe. Wklęsłe uchwyty są wygodne, estetyczne, łatwe w wykonaniu i nie wystają poza obrys korpusu, a to ma znaczenie, kiedy planujemy wędrować z pszczołami na przyczepce. Z takimi uchwytami ule lepiej do siebie przylegają i po ułożeniu są stabilniejsze.

Wersja 4.0 już wkrótce. Mam w tym roku lepszą piłę, mocniejszą. Cięcie jest dużo gładsze. Mogę ciąć pod równym kątem prostym i naprawdę wszystko jest dużo prostsze. Mam do wykonania na ten rok 75 korpusów i zrobię to z przyjemnością .

Zachęcam do robienia własnoręcznie korpusów, szczególnie jak się ma trochę czasu. Żeby sobie ułatwić życie i nie popełniać błędów mam kilka rad dla was:

• Korpusy wycinam zawsze z suchych desek,
• Używam tylko wkrętów do drewna,
• Staram się omijać jak tylko się da wszystkie sęki, a jeśli się nie da to zostawiam deski i wycinam z nich później listewki na daszki, powałki itp.,
• Zawsze staram się być dokładnym i w miarę możliwości zmieniać narzędzia na coraz to lepsze.

To wszystko na temat korpusów. Z góry dziękuję za wszystkie komentarze. Pozdrawiam Młody.

Najprostsza rojołapka to ul z węzą ustawiony na pasieczysku jednak jej skuteczność będzie dość niska. Aby rojołapka była najskuteczniejsza należy ją trochę podrasować. Na skuteczność rojołapki składa się kilka szczegółów:

• Ul nie może być nowy – najlepszy ul to taki w którym już były kiedyś pszczoły, możemy go w środku powlec woskiem i pomalować spirytusowym roztworem propolisu,
• Ramka – najlepiej stara, czarna ewentualnie z odrobiną pokarmu (do rojołapek przy pasiece lepiej dać pusta ramkę)
• Drzewo – rojołapkę najlepiej przymocować do pnia drzewa aby naśladowała naturalną dziuplę,
• Pojemność – pszczoły w naszym klimacie najchętniej wybierają dziuple o pojemności kilkudziesięciu litrów,
• Przynęta – tutaj najciekawszy punkt programu. Przynętą w naszym kraju najczęściej jest olejek eteryczny z melisy, ale podglądając amerykanów możemy użyć olejku z trawy cytrynowej (użyłem świeżej rośliny) albo nalewkę z matek pszczelich (z wymian) na którą może kiedyś podam przepis,
• Inne pszczoły – po zeszłorocznym wysypie uwiązanych obcych rojów wokół mojej pasieki wędrownej doszedłem do wniosku, że roje zostały zwabione w pobliże mojej pasieki zapachem innych uli, ale to tylko mój domysł.

Bazą dla naszej rojołapki jest korpus. Lepiej użyć dwóch mniejszych niż jednego dużego ( łatwiej powiesić na drzewie, poza tym pszczoły wolą wysokie „dziuple”). Moja rojołapka ma ok 30l pojemności i jest wykonana z deski grubości 25mm. Korpusy powinny być powleczone woskiem i propolisem (przed pierwszym użyciem).

  Ja posypywałem ścianki wiórkami wosku i wtapiałem go palnikiem, a następnie malowałem je roztworem propolisowym. Jako że przechodzę na ramkę wlkp. 18 korpusy są wykonane na tą ramkę. Rojołapka składa się z dwóch pięcioramkowych korpusów. Dolny korpus ma przykręcone stałe dno i wywiercony otwór jako wlotek. W otwór należy wbić gwóźdź, aby nie zalęgły nam się ptaszki . W korpusy wkładamy ramki z węzą w środku zostawiamy miejsce na ramkę z suszem. Miałem tylko susz na ramkach wielkopolskich więc musiałem trochę pokombinować.

  Przy ramkach hoffmannowskich mamy ułatwione zadanie wbijamy tylko gwoździe przy skrajnych ramkach aby utrzymać wszystko „na sztywno”. Przy ramkach zwykłych należy nabić odstępniki, albo przybijać wszystkie ramki. Gwoździki wbijamy tak:

Składamy dwa korpusy jeden na drugim , na wierzchu kładziemy wabik (przynętę). Robiłem trzy rojołapki w jednej użyłem trawy cytrynowej, w dwóch pozostałych wacik nasączony olejkiem melisowym. Przynętę włożyłem do małego woreczka strunowego z odciętym rogiem, aby zapach wolniej się uwalniał. Przynętę kładziemy na ramkach.

Przykręcamy daszek kilkoma wkrętami. Aby korpusy się nie przesuwały skręcamy je za pomocą drewnianych łat (albo czegokolwiek innego, byle się trzymało ) jedna łata musi być dłuższa aby było można za jej pomocą umocować całą instalację do pnia.

Na gotowo wszystko musi być sztywne. Nic nie może latać, przesuwać się i stukać. Najlepiej poobracać rojołapką i nasłuchiwać, jeśli nic nie słychać a rojołapka wygląda bez zmian możemy ją wieszać. Najlepiej dostosować sposób mocowania do rozmiaru pnia lub czegoś innego (drzewo jest wskazane, ale nie konieczne). Rojołapka powinna wisieć w cieniu aby węza w czasie upałów nie stopiła się. Rojołapki mogą wisieć przez cały maj i czerwiec. Złapany rój wieczorem zamykamy i przenosimy na pasiekę, przekładamy do normalnego ula i cieszymy się nową rodzinką Wszelkie pytanka piszcie w komentarzach .

Pozdrawiam Młody